2010/09/04

Ik ben vandaag wezen winkelen. Ik moest van mama.
Nee, het is niet zo erg als het lijkt: mijn nichtje viert morgen haar verjaardag en mama vond het leuk om haar een H&M-bon te geven. Maar er kwam niemand meer in de stad, dus vroeg ze aan mij: "Vind jij het erg om even naar de stad te gaan?" Je raadt het antwoord al: "Neuh."


Het volgende heeft mij even aan het denken gehouden:
Ik liep in de overvolle winkelstraat en ik werd door een Astmafonds-jongen aangesproken. Na een gezellig gesprekje liep ik verder en ik werd wéér aangesproken, ditmaal door een Astmafonds-meisje.
En toen dacht ik: Waarom word ík telkens aangesproken, hoe zien zij mij? Zou ik overkomen als een zwak, naïef meisje dat in te palmen is met een paar complimentjes ("Wat heb je een leuke broek aan!")? Nee toch?
Of natuurlijk: Misschien spreken ze juist mensen aan die ze er aardig en medelevend en intelligent uit vinden zien...

Hoe kun je op basis van uiterlijk iemands innerlijk 'bepalen'? Je uiterlijk wordt natuurlijk gevormd door allerlei dingen: bovenal door je kleding, haardracht en make-up, mode dus. Ligt het dus aan mijn lange blonde haren die mensen niet echt het gevoel geven dat ze bang van mij moeten worden? Zouden ze daarom denken dat ik aardig ben voor de mensheid? Misschien lag het wel aan mijn vrolijke bloemetjesbroek...

Wat het ook was, ik had het ze eigenlijk even moeten vragen... Als ik weer word aangesproken op straat zal ik dat zeker doen.

1 comment:

  1. Je hebt ook een uitstraling en uitstraling gaat voor mij, door je kleren heen. En jij ziet er me inderdaad een heel lief meisje uit. Niet naif, maar gewoon aardig.

    ReplyDelete