2013/04/23

Dankjewel zeggen is soms te lastig


Ik zit in de trein rustig een stukje te tikken. Het wordt steeds drukker in de coupé. Opeens staat er iemand naast me, het lijkt er op dat hij niet door gaat lopen zoals de meeste mensen doen. Nee, hij blijft staan. Ik kijk op, de man kijkt me aan. Als ik met mijn hand reik naar mijn tas, die ik op de stoel naast me heb neergelegd, komt hij in beweging. Ah, dat is dus wat hij wilde. Ik prop mijn tas tussen mijn benen en de man gaat zitten. “Ja”, is alles wat hij tegen me heeft gezegd.

Nog geen drie minuten later zie ik tegenover me het zelfde gebeuren. Het meisje met de grote koffer zag haar toen nog toekomstige buurvrouw al aan komen lopen, en ik zag dat ze hoopte dat ze door zou lopen. Maar nee, de vrouw met de diamanten oorbellen bleef stilstaan bij het bankje en keek het meisje aan. Een paar seconden en geen enkel woord later zat ze dan op de plek waar ze zo graag wilde zitten.

Ik vraag me af waarom er geen vriendelijke vraag of simpelweg een ‘dankjewel’ vanaf kan. Is het zo lastig om niet een plekje af te dwingen door te kijken, door het feit dat het logisch is dat je de zitplaats van je tas afgeeft aan een levend persoon die een duur kaartje heeft gekocht? Is het zo lastig om te vragen ‘Is die plek vrij?’ (natuurlijk is hij dat) of ‘Mag ik daar zitten?’ (nooit gezien dat dat niet mocht)? Ik denk van niet. 

De meneer die naast me zit moet nu niet denken dat ik hem aardig vind of aardig tegen hem ga doen. Ik ben zelfs een onaardig stukje aan het schrijven over hem terwijl hij nog naast me zit. Het gezegde ‘een goede buur is beter dan een verre vriend’ is niet helemaal van toepassing op een treinreis die ongeveer 50 minuten duurt, maar een treinreis kan in je eentje ook écht wel gezellig zijn.  

2 comments:

  1. Enorm herkenbaar. Ik vind mensen stom als ze niet vriendelijk kunnen glimlachen en geen dank je wel of alsjeblieft kunnen zeggen. Ik probeer ze wel altijd voor te zijn door mijn tas gelijk weg te halen als er iemand aankomt, maar dan is het gevolg vaak dat ik dan alsnog geen dank je wel te horen krijg en chagrijnig ben dat ik de plek heb vrijgegeven haha. Liefs, Rowan

    ReplyDelete
  2. omdat ik meestal levende mensen tegenkom in de trein vraag ik het altijd gewoon. 'mag ik hier misschien zitten? *BIG SMILE*. Ik heb nog nooit een nee gehad. Die rare starende meneer kan nog van mij leren!

    ReplyDelete